Demirci Öğretmenler Anıtı

Demirci-İlköğretmen-OkuluHayattaki ilk mesleğimdi Öğretmenlik. Demirci İlk Öğretmen Okulundan, 1975 yılında mezun olarak hak kazanmıştım bu mesleği.. Yüzlerce arkadaşım ile birlikte aynı gün. Daha da geriye gidince, okulumuzdan  öncesi yıllarda mezun olmuş  büyüğüm binlerce meslektaşımla birlikte. Yada sonrası yıllarda,  farklı  kurumsal yapılaşmalarla dahi olsa,  nihayetinde okulumuzdan mezun olan diğer meslektaşlarımı da sayarsak on binlercesiyle.

Net sayısını bilmiyorum ( kaydı- kuydu da  var mıdır ) ama Demirci, o  on binlerce meslektaşımın hayata başlayışlarındaki en önemli mihekk noktalarından biridir. Hele  öğretmen atamalarının hemen yapıldığı  o yıllar göz önüne alındığında, neredeyse çocuk gelip, eline ekmeğini alıp gitmenin ilk  en önemli mevkiidir Demirci. Atanıp, işe başlamanın,  tayini  alıp, görev başında olmanın mevkii.   Bavulsuz gelip, bavullu gitmenin, üstsüz başsız gelip, takım elbiseyle dönmenin mevkiidir Demirci. Adam olmanın!

Şehir dışından okumak, öğretmen olmak için gelmiş o arkadaşlarımın, nasıl heyecan ve nasıl mutlulukla ayrıldıklarını bilirim mezuniyetleri sonrasında. Nasıl ağlaştıklarını, ” öğretmen  olduk ! “  diye nasıl bağrıştıklarını,  birbirlerine sarıldıklarını.

Mesleğe devam etmemiş olsam bile, yüzlerce arkadaşımın,  meslektaşımın hikayelerine kulak kabartmış, hayatlarına tanık olmuş, aralarına karışmış  biri olarak, Demirci’nin de, İlk Öğretmen Okulunun da  onlar için neler ifade ettiğini  bilenlerden, görenlerdenim. Yaşayanlardanım!

Atandıkları köy okullarındaki ilk derslerinin konusuydu Demirci ve   okulları:  İlk Öğretmen Okulu. Ulusal bayramlarda sınıflarını, kendilerine  okullarında  nasıl öğretildi ise,  nasıl gördüler ise öylesine güzel süslediler. Candan, parlak ve ışıl ışıl. Öylesine güzel söyleştiler  ki öğrencileriyle. Mutlu günlerinde hep birlikte coştular, koştular.

Her köyde  neredeyse bir  ” Top Sahası “ yaptılar, törenler için.

Bir  “24 Kasım” günü yemin ettiler, mesleklerinin kutsallıkları üzerine her biri. Öğrencilerine ” öğretmeni “, ” baş öğretmeni” anlattılar. Onları sevdirdiler.

Nice insan yetiştirdiler. Nice nesil.

Yıllarca köy köy, semt semt dolaştılar bıkmadan, yılmadan.Yeminlerini yeşerttiler ülkenin her yerinde, kadınıyla, erkeğiyle.

Bugün bile ” Demirci” denildiğinde, yüreklerinin kabardığına şahit olmaktayım. Gelip- gidememenin, gidip- dönememenin derdindeler, tasasındalar. Okulun bahçesinde geçmiş yıllarda yapılmış bir kaç ” Mezunlar Buluşması”nın mutluluğunu, anılarını paylaşıyorlar hala.

Demirci,   on binlerce öğretmenin yetiştirildiği bir menbaıdır. Yalnızca kendi evlatlarını   değil, ülkenin her yerinden gelen evlatları yetiştirmiş bir menbaa. Bu yönüyle, ülkemiz eğitimi açısından da büyük ve yüce bir kaynaktır  Demirci. Koca bir kampüs, küçük bir eğitim kentidir. On binlerce insanın ilk göz ağrısıdır. O insanların her gün akıllarının bir köşesinden gelip, geçendir. O insanların her gün andıkları bir yerdir. Hatırladıklarıdır. Eştir, dosttur.

Bu sevgi, bu hayranlık karşılıksız değil biliyorum. Evini,  evinin bir göz odasını,  öğrenciliği sırasında bu insanlara kiralamış hemşehrilerimin hatırda kalmış  iyi günlerini, bayramlarda ” şahane “ şiir okuyan o  öğrenciyi, hem okul takımının, hem Demirci Spor’un sol haflığını fevfkalade yapan Foça’lıyı,  halıcı esnafımızdan halı satın alarak  memleketine gönderip satan o çalışkan öğrenciyi, bu gün bile oğlunun en has arkadaşı nitelemesine hak kazanmış Varto’lu bir öğrenciyi hatırlamak, hiç zor değil. Hiç zor değil, hatıralarda o günlerin masum  yaşantılarını  aramak ve anmak. Bu gün bir ev kadınımızın, bir esnafımızın, bir futbol sevdalımızın, bir  yöneticimizin hafızasında yer bulmak  hiç de zor değil. Ogünlere dönmek, o günleri yaşamak. İyisiyle, kötüsüyle yaşananları canlandırmak.

Belki Demirci’nin, Demircilinin  kıymeti burada gizliydi:  Bu gençlerin öğretmen olarak yetiştirilmesinde, yalnızca İlk Öğretmen Okulunun öğretmenleri değil, tüm Demirci, kadınıyla, erkeğiyle, tüccarı,esnafıyla, memuruyla  büyük bir  görev ve sorumluluk üstlenmişti. Hayat, her şeyiyle bu görevin ve hizmetin görülmesi üzerine şekillenmişti adeta.

Onları evlatları yerine koymuşlar, kendilerinden bilmişler,  öyle  içten saymışlardı. Hal hatır sormuşlar, gerektiğinde camlarından bir kase  sıcak çorba uzatmışlar, hastalıklarında ilaçlarını vermişlerdi. Çamaşırlarını yıkayan, parmaklarındaki kirli tırnakları kesen anaları  da hatırlamıyor muyuz ?

İşte bundandır arzumu dile getirmemdeki  bu kolaylık : On binlerce  öğretmen yetiştirmiş, hala yetiştirmekte olan ve binlercesi hala yurdumuzun dört bir yanında  çocuklara öğretmenlik yapan   mezunlarına sahip bir kentin,  bu yaşananları yad edecek  bir anıtı olamaz mı? Onların  adına, bir  anıt yapılamaz mı?  Bir  köşesine, onların adı nakşedilemez mi?

Adı: “Öğretmenler  Anıtı”  olamaz mı?

O insanların gönlünü fethedilemez mi?

Hem o anıt, yalnızca  Demirci İlk Öğretmen Okulu ( Eğitim Fakültesi)  mezunu öğretmenlerimizin anıtı değildir ki!  O anıt aynı zamanda, on binlerce öğretmenin yetiştirilmesine ev sahipliği yapmış,  o imkana fırsat, zemin ve mekan oluşturmuş Demirci’nin, Demircililerin de onur ve gurur abidesidir. Vefa abidesidir. Saygı, hatır abidesidir. Hürmet abidesidir.

Olmaz mı? Olamaz mı? Elbette olur…

Bu gün başta,  ilk okul öğretmenim Mustafa ERTOP başta olmak üzere, Demirci İlk Öğretmen Okulunda öğretmenim olan tüm öğretmenlerimin,  tüm meslektaşlarımın,  ” Öğretmenler Gününü “ kutlar,  onları saygıyla ve minnetle anarım.

Günün kutlu olsun öğretmenim !

One thought on “Demirci Öğretmenler Anıtı

  1. Teşekkürler Haldun arkadaşım, yüreğine kalemine sağlık. Ne güzel anlatmışsın DEMİRCİ’yi, DEMİRCİMİZİ….Hayatımızı değiştiren bu şehri…hala bahsi geçtiğinde yüreğimizi ilk günkü heyecanla attıran bu şehri…öğretmenlerimizi, arkadaşlarımızı kalbimizin ötelerine kazıyan bu şehri. Hala arkadaşlıklarımızı,dostluklarımızı taptaze korumamıza neden olan bu şehri…ÖĞRETMEN yetiştiren,memleketin her bir köşesinde aydınlık saçan,güneşi götüren, Atatürk ilke ve devrimlerinin;Cumhuriyet ve hürriyetin yılmaz bekçilerini ve yolcularını,onbinleri yetiştiren bu şehri unutmak ne mümkün. DEMİRCİ ile özdeşleşen onbinler adına “ÖĞRETMENLER ANITI” ne güzel olur.Sevgiyle kal arkadaşım. Ben de senin öğretmenler gününü kutluyorum. Öğretmenlerimin, arkadaşlarımın, onbinlerin öğretmenler gününü kutluyorum.

Bir Cevap Yazın