Demirci’den Okul Arkadaşlığı

Öğretmen Okulundan mezun olduğumuzun üzerinden tamı tamına 37 yıl geçmiş. Bugün ise tam günü; 22 Mayıs. Okuldan ayrıldığımızın günün yıl dönümü bugün. Gün; 22 Mayıs 1975.

Son gecemiz ” Okul Kantini”nde kutlandı hep beraber, ” Bu gece son gecemiz, ayrılıklar yakında” şarkısı eşliğinde. Şarkı devamında ” At kadehi elinden” derken , bizim hep bereber attığımız o kalemlerdi. Her nakarata eşlik etmek için alel acele o yerlerden toplanan kalemler ise işin cabası!

Hala o günleri ve o anları bugün gibi hatırlama becerisine sahibim. Eksikleri de var, görülemeyenleri de elbet.

Ama parçalarını bir araya getirip birleştirme imkanı sağlayacak arkadaşlarım hazır durumdalar, çok şükür. Aradan 37 yıl geçmiş, çoğu ile anılar tazelemeye gücüm var. Çoğu ile sohbetim, ilişkim hala devam  eder. Çoğuna çal kapı misafir olabilirim. Çoğu başımın üstündedir.

İşte bunlardan birine  şahit olunca 19 Mayıs günü, yazının gerekçesi ortaya çıkıverdi. Telefonum en umulmaz bir anda çaldı. Ankara yine bir akşam üzeri yağmurlarına teslim olmuş, yağmurdan sığınak arayanlar içinde olduğumuzdan en çabuk saklanılan bir mekandaydık. Bir evin balkon altında.

İsimsiz bir numaraydı çalan.

” Haldun, merhaba” diye başlayan ilk sohbet, “nasılsın arkadaşım” diye devam ediyordu. ” Ankaralara gidince unutmuyorsun değil mi” sözündeki bir kelime ” unutmuyon” şeklinde teleffuz ediliverince, ilk ipucu elime geçiveriyordu.

” Şöyle canım sıkıldı da bir arayıvereyim dedim” sözü ise, bana bir kumar oynatmaya hak kazandırmıştı adeta.

” Sami, sen misin?” sözü, bir kahkahanın kopmasına yaramıştı.

Telefon numarası kayıtlı olan arkadaşım başka bir telefon numarasından aramış, benim de her şeye rağmen bir bir tercih yapma zorunluluğum ortaya çıkmıştı. Arkadaş tercihi!

Tercih doğruydu! İsim doğruydu! Hafıza doğruydu!

Aynı okulda  7 yıl birlikte okuduğunuz, okulu bitirmişliğinizin üzerinden ve ayrılığınızın üzerinden 37 yıl geçmiş ve en son da,  2 yıl önceki Kurban Bayramında 8-10 dakika sohbet etme imkanı bulduğunuz bir arkadaşınızın sesini, bıktırıcı Ankara yağmurları altında saklanabildiğiniz en masum yerde bile tahmin etmeliydiniz.

 Ettim.

O ses bana, 37 yıl önceki bir ayrılığın yıldönümünü hatırlattı. Demirci İlk Öğretmen Okulu’nun son mezunlarını.

Erdal’ları, Mehmet Nuri’leri, Ahmet’leri, Zeki’leri, İsmail’leri, Fikri’leri. Meral’leri, Fatma’ları, Zeynep’leri, Ayten’leri. Daha neleri!

Demirci Okul Arkadaşlığı idi bizim ortak mayamız. Yarısı çocuk, yarısı masum. Kimisi sılada, kimisi yoksun.

Demirci Okul Arkadaşlığı idi bizim ortak anımız. Dersler, sınavlar, müsamareler.

Demirci Okul Arkadaşlığı idi bizim mekanlarımız. Yemekhaneler, yatakhaneler, etüd sınıfları, kantinler.

Evet, Demirci Okul Arkadaşlığı idi bizim varlığımız. Öğretmenler, yöneticiler, şefler.

Ve Demirci idi arkadaşlığımız; gelirken ağlanan, giderken ağlanan.

One thought on “Demirci’den Okul Arkadaşlığı

  1. *Yada düşür xatirələr*

    Haldun bəy,heç kəsin yadına düşməyən mövzudan bəhs etmişsiniz.Çox yaxşı hatirələrdir.Cavanlıq illəri nə gözəl illər imiş.1972-ci ildə ilin bu vaxtında Azərbaycanın o vaxtkı yeganə universitetinin son kursunda oxuyurduq. Fərhad müəllimimiz vardı, zəngin dilçilik təfəkkürü olan dilçi – türkoloq idi.Sovet dövründə türkoloji mərkəz yaratmışdı. Bu, o vaxtlar böyük cəsarət idi. Fərhad müəllim kafedraya inandığı, bilik və intellektinə güvəndiyi əqidə və məslək dostlarını toplamışdı.Tələbələri də seminarlardan kəşf edirdi, axtarırdı, tapırdı. Kurs işlərini elmi axtarışa meyilli gənclərin axtarışı ilə yoxlayırdı, arayırdı, qiymətləndirirdi. Bəzən fikri siyasətdən yayındıra bilirdi. Mənim diplom işimin mövzusu buna yaxşı sübutdur: “Müasir türk dillərində əsası rus və rus dili vasitəsi ilə başqa dillərdən alınma sözlərdən yaranan fellər”.
    Fərhad müəllim mənə türk dünyasını tanıtdı.Diplom işimə görə fakültə elmi şurasının qərarına əsaslanaraq məni Elmlər Akademiyasının aspiranturasına oxumağa göndərdilər.Bu, Fərhad müəllimin qayğısı idi,artıq dünyalarını dəyişmiş professorlar-Muxtar Hüseynzadənin, Musa Adilovun,Samət Əizadənin,Firudin Hüseynovun,bu yaxınlarda ömrünün 80 sinnində təqaüdə çıxmış akademik Ağamusa Axundovun,elmi tədqiqatdan yorulmayan professor Tofiq Hacıyevin tələbələrinə göstərdikləri qədr-qiymətin təzahürü idi.
    O vaxtdan düz 40 il keçib.Tələbə dostlarımı tez-tez xatırlayıram.Cərgələr seyrəkləşib: Ələkbər Əliyev,Zakir Bəxtiyar, Aydın İbrahimov,Fazil Cəfərov…bu dünyanı tərk ediblər. Bəzilərinin ön dişləri tökülüb, bəzilərinin dizləri bükülüb, bəziləri ünsiyyətdən çəkilib, amma hər halda sağ-salamatdırlar. İsa Əliyev nəvələri ilə iməkləməyi öyrənir, Ramiz Şirinov milisdən çıxıb bağban olub,Əbülfəz Məmmədov “Gənc şairin məhəbbət şeirlərini”ni yazır, Xəyyam Mirzəliyev Ağsu aşırımında bənövşə
    toplayır, Dilara yəqin ki, hələ də Sarı Aşığın bayatılarını toplayır, …iyyənin nəvə tutur əlindən, …xanımın başı yenə də kitablardan ayrılmır…..
    Nə isə qırxımızın çıxmağına bir neçə gün qalıb…Görək də…
    Dərin hörmət və sayğılarla,

    hələ də müəllimlik edən və 1972-ci ilin mayını xatırlayan Nazim.

    Bakı,22 may 2012-ci il . s.15:42.

Bir Cevap Yazın